evliliğimizin 141. günü =) "Saatler mi değişmiş? Yok bitanem yaa.." =) =)

Artık kabul ettik, biz sabahları uyanamıyoruz :) O saat alarmı defalarca erteleniyor ya da bazen kökten kapatılıyor ve biz  birden uyanınca, koştura koştura elimizi yüzümüzü yıkayarak, bir gözümüz açık, biri kapalı Kali'nin yemini, suyunu doldurarak, koridorda, orda burda hoplaya zıplaya giyinmeye çalışarak, saçı başı asansörde ya da arabada toparlayacak şekilde 10 dakikada çıkıyoruz evden! :) :)

Bu sabah da saat yine ertelendi durdu, birimiz diğerimize bakıyor, eğer gözü kapalıysa uyumaya devam! :)

Bizim yatak odamızdan bakınca yolun karşısında lise var, genelde zilini hiç duymayız, saatlerimiz tutmaz ama ben bazen geç gittiğimden biliyorum, ilk olarak 8:20 de çalıyor, ardından 8:30 da..

Zil çaldı, ve ben "Allah Allah yanlışlıkla zili çaldılar, çok komik :) " dedim!! 10 dakika sonra yine zil! Bu arada biz de uyandık ama, gözümüz kapalı oyalanıyoruz, "Günaydın bitanem.." faslındayız hala :) :)

Ama bu ikinci zili de duyunca biraz işkillendim ben.. Sonra birden aklıma bilgisayarın saati geldi, önceki akşam baktığımda 1 saat ileriydi de ben ayarı bozuldu sandım! :):)


Sonra dedim ki sevgilime "Okulun zili 8:30 da çalıyor, saatler mi değişti acaba?" "Yok bitanem yaa.." dedi O da, halen gözü kapalı :) 

"Gidip baksan? Belki değişmiştir" dedim, arkasından da "Televizyondan bak.." diye seslendim :) Ağır ağır giden sevgilim, koşmaya yakın bir hızla geldi yanıma, "Saat 9 a geliyor bitanem!" dedi :)

Sonrası malum :) İlk paragrafta anlattığım koşuşturmaca :)

Bir yandan da hala inanamıyoruz, "iyi de nasıl haberimiz olmaz!" diye :) Otoparktan çıkarken, bir görevliye sorduk saati, adam da uzun uzun baktı saatine "8 diyecek" diyorum içimden hala :)

"Saat tam olaraaaaakk" dedi adam hala bakıyor saatine :) Şans işte :)
"Tam olarak 9" dedi sonra :)

"Neyse yapacak birşey yok artık.." dedik, gittik işe.. Benim işim zaten erken başlamıyor ama sevgilim biraz alay konusu olmuş tabii :) "Sen dünyanın en teknolojik adamısın, nasıl bilmezsin" diye :)

Gün böyle başladı, iş çıkışında ise Bornova'ya gittik.. Şu koşu ayakkabısından bulmak için..
 

1 saatten fazla Park Bornova'yı aradık! O kadar kolay bir yeri herkes farklı yollardan tarif edince çok zor bulduk..

Hatta o kadar uzadı ki yol varır varmaz ayakkabıyı falan geçtim, yemek yedik :) Yolda da arabadan garip garip sesler geldi durdu.. Meğer geçenlerde gittiğimiz serviste fren disklerini iyi sıkmamışlar, langır lungur oynaya oynaya kullanmışız da Allah korumuş..

Neyse, yemekten sonra başladık ayakkabılara bakmaya.. Nasıl birşeyse artık bütün ayakkabılar 38'e kadar! Peki ben kaç giyiyorum? 39-40.. Evet utandım biraz ama ne yapayım :)

Önceki gittiğimiz yerde de aynı konu yüzünden sevgilim beni güldürmek için şaka yapmıştı baya, ama "bu boyla 35 numara ayaklarım olamazdı zaten, dengede duramazdım bi kere!" dedim :) satıcı dahil epey gülmüştük :) 

Ardından, satış elemanı "erkek reyonuna baktınız mı?" dediğinde, "yok artık" dedim :) Sevgilim, "Belki beğenirsin birşey bitanem" dedi.. Baktım ciddi, "iyi o zaman bakalım" dedim..

Sahiden de, çok bayılmadığım ama hoşuma giden, rahat bir tane buldum.. Sevgilim de içim rahat etsin diye, "Çok güzel bitanem, çok yakıştı, hem çok kibar, zaten böyle erkek ayakkabısı mı olur, mesela ben erkek olarak hayatta almazdım bunu, kız ayakkabısı bu resmen!" deyip durdu eve gelene kadar :) Canım aşkım benim :)

Böyle işte içim rahat etti sonunda, tabii sevgilim sayesinde.. Zaten O var diye, verdiğim birçok karardan sonra içim daha da rahat ediyor.. Ben de şanslı insanlardan biriyim.. Şükürler olsun.. :)