Oğlum....

27 Nisan 2014 - Pazar.. saat yine sabahın 6:30'u. kurulmuş saat gibi açıldı yine gözlerim.. saat çok erken, daha geç olsaydı keşke.. zaman çabucak geçse.. hemen oğlum gelse.. diye geçiriyorum yine içimden.. birkaç saat daha oyalanıp kalkıp tuvalete gidiyorum.. amacım.yine kontrol.. beklenen işaretin gelmesi için..

öyle ya önce işaret gelecek.. en fazla 1 hafta içinde sancılarım gelecek.. suyumun da gelmesiyle oğluma kavuşacağım.. (hı hı tabii tabii -.-)

baktım yine hiç bir belirti yok.. bugün de doğurmuyorum anlaşılan.. bir zamandır tek yatıyorum.. rahat edemediğimden değil.. sabaha kadar dön dön uyuyamıyorum.. 

lavabodan çıkınca sevgilimin yanına gidip uzanıyorum.. saat 8 civari bu arada.. uyuyoruz uyanıyoruz tekrar uyuyoruz.. bilmiyorum işte hiç kalkmak istemiyorum bugün.. uykumuz da yok ama kalkmiyoruz.. konuşmuyoruz bile.. öylece dinleniyoruz ki bunlar son başbaşa saatlerimizmiş meğer..

saat 10 civari.. rahatça geriniyorum.. geriniyorum, geriniyorum.. derken.....

aniden sımsıcak birşeyler akıp gidiyor içimden.. öyle ki sevgilim bile hissediyor.. bir anda öylece bakakalıyoruz birbirimize..

"suyum geldi çabuk annemi çağır!!"
 
yo yoo hiç panik değilim.. sadece gülmekten ağzımı kapatamıyorum.. koşa koşa aşağı iniyor sevgilim.. ardından herkes apar topar yukarı çıkıyor.. hala yatıyorum ve deli gibi geliyor senin aylardır içinde büyüdüğün 'su'yun .. 

bir telaş bir koşuşturma.. ben sürekli.gülüyorum.. 

annem şokta.. nasıl olur önce su gelmemeli.. çocuk nasıl doğacak.. annemi sakinleştirmeye çalışıyorum..
kalkıp tuvalete gidiyorum.. bir bakıyorum ki..
 
tutamamışsın, kakanı yapmışsın meğer..

o anda anlıyorum aslında..
 
sezeryan..
 
tabii bu aralarda sevgilim doktorumuzu arıyor..
son durumu da söyleyince hemen gelin acele edin diyorlar..
 
saat 11.. 

annem sevgilim ben çıkıyoruz evden.. babam ve kardeşim arkamızdan gelecek..
ne sancım var ne bişey.. sadece durmadan su geliyor.. yolda ig'deki canım arkadaşlarımdan yardım istiyorum..
nasıl rahatlatıyorlar beni.. iyi ki varlar..
 
11:30.. 

hastaneye varıyoruz.. koşa koşa giriyorum içeri.. çünkü hala su gelmesi dışında hiç bir sıkıntım yok..
kısa bir muayeneden sonra doğal doğumun mümkün olmadığı anlaşılıyor..
 
o anda sadece kısık bir sesle "doğal olsun istiyordum" diyordum kendi kendime.. üzülme yapacak birşey yok diyor herkes..
üzülmüyorum ki.. oğlum geliyor oğlum.. aylardır saatleri saydım bu an için.. dolu dolu 9 ay bulantı çekerken, yediğim herşeyi çıkarırken hep bu anı düşündüm ben..
hızlıca hazırlanıyoruz.. hep doğal doğum bekledim.. sezeryan hakkında hiç birşey bilmiyorum..
ve başlıyoruz.. spinal anestezi diyorlar.. onun ne olduğunu bile çok bilmiyorum.. ameliyathane de müthiş bir ortam var.. çıkmak istemezsin.. herkes gülüp beni güldürmeye çalışıyor..
vurulan iğneyle belden aşağım uyuşuyor ve hareket başlıyor.. bir anda herkes o kadar hızlanıyor ki kendimi tutmasam epey korku saracak.. 

ben sürekli "sakın baslamayın hala hissediyorum" deyip duruyorum.. alakası yok halbuki başlıyorlar bile ve sonra eğer alay konusu oluyor bu sözlerim :)


10 dakika geçmiyor bile.. birden fotoğrafçımız, ebemiz herkes çığlık atmaya başlıyor.. 

"Allahım şuna bakın çok güzel"..
 
işte o saniye şoka giriyorum.. ne yani bitti mi şimdi.. ve burada düşündüğüm ameliyat değil.. hamileliğim.. Allahın bana emanetini içimde gün gün büyütüp dünyaya mı getirdim artık diye düşünüyorum..
 
..ve seni görüyorum oğlum.. ağlamak istiyorum.. ama gülüyorum.. ama gözümden de yaşlar akıyor.. yüzüm donmuş gibi.. dudaklarımı mimiklerimi hissedemiyorum, kontrol edemiyorum..
 
iyi mi.. iyi mi.. oğlum.. Allahımm..
 
aklım duruyor sanki..
 
hemen yanıma getiriyorlar.. ağlıyorken susuyorsun birden.. nasıl sıcaksın.. nasıl yumuşak.. öpeyim mi, koklayayım mı, durup öylece bakayım mı.. bilemiyorum hepsini yapıyorum ama doyamıyorum.. öyle işte..

o anda artık asla sensiz yaşamak istemediğimi, senin için herşeyi yapabileceğimi anlıyorum.. ve içimden geçiriyorum "isteyen herkese nasip et Allahım"..

işte o günden beri ben ben değilim sanki.. daha önce hiç yaşamamışım, hiç gülmemişim, hiç sevmemişim, hiç içim yanmamış.. 

..ve ben ne yapmışım ki Allahım bana seni göndermiş oğlum..

şimdi günlerim hiç olmadığı kadar mutluluk dolu, huzurlu, uykusuz, yorucu, heyecanlı, aşk dolu.. ve tarifsiz bir sürü şey işte..
sen benim en güzel duam en büyük şükür sebebimsin oğlum..
 
seni canımdan çok seviyorum mis kokulu bebeğim..

Allahım seni hep korusun.. 

..ve beni ömrüm boyunca senin o güzel yüzünden, aklımı başımdan alan kokundan mahrum etmesin..

HAYATIMIN EN GEÇERLİ SEBEBİ..

Sen kesinlikle yaptığımız ve yapacağımız her şey için hayatımızın en geçerli sebebisin..

Her anımda varlığına şükrettiğimızsin..

Çok istedik seni.. Sen de duydun bizi ve işte geliyorsun..

Canım oğlum.. Sana dair yazmak istediklerimi ne kelimelere dökebilirim ne de buraya sığdırabilirim.. O kadar biçare hissediyorum kendimi senin gibi bir mucizenin yanında..

Bu sana ilk seslenişim değil, sen de biliyorsun.. Hepsi burada yerini alacak inşallah ve biz artık masalımıza seninle kaldığımız yerden devam edeceğiz..

Şu anda kıpır kıpır karnımdasın.. 

Sanırım 20 gün içinde kollarımızda olacaksın.. 

Benim güzel oğlum, iyi ki geldin, hikayemizin baş rolü artık sensin..

Baban, ben ve ablan Ashley seni dualarla bekliyoruz canım EFE'm :)

Ashley'de kim! ?? :))

Ashley bizim canımız herşeyimiz.. Allah'ım onu bize hediye olarak gönderdi eminim..

İstanbul'dayken Kali'mizi çok mutlu olacağından emin olduğum bir çiftliğe vermek zorunda kaldık.. Bu zorundalık bizim keyfi kararımız değildi kesinlikle.. Artık iyice olgunlaşmıştı ve onun da yaşam amacı vardı, bunu elinden almak çok vicdansız hissettirmeye başlamıştı.. Sevgilim bana onun böyle daha mutlu olacağına, kendi gibi güzel yavruları olacağını her anlattığında içimden emin olsam da hep ağlıyordum.. zaten benim yine İzmir'de olduğum bir zamanda gitti yeni yuvasına..

Yine de biz hala bir can dostu istiyorduk ve ben onu kesinlikle para ile satın almak istemiyordum.. araştırırken Ashley'mizi gördüm.. içim gitti.. "keşke bize gelsen" dedim.. çok istedim, Rabbim gönderdi :) 1,5 yıldır bizimle, hayatımızı güzelleştiriyor..

Allah'ım onu yanımızdan hiç ayırmasın.. Canımızın bir parçası o..

boş durmayalım..

Eveeet,

Dediğim gibi artık yeniden İzmir'deydik.. zaten 6 ay kadar kalmıştık İstanbul'da.. oradayken benim kariyerim adına yaptığım hiç ama hiç bir şey yok! beklemeye almıştım kendimi..

İzmir'e döndük ve sevgilim 1 hafta içinde yeni bir işe başladı.. Sanırım hayatının işini buldu :) 6 gün sonra 2 yılı doluyor ve maşallah çok severek çalışıyor orada..

Bense hemen yüksek lisansa başladım.. 9 Eylül Üniversitesi, Avrupa Birliği ana bilim dalında şu anda tez aşamasındayım.. Tezimle ilgili yaptıklarım %5 bile değil ama geçerli sebeplerim var.. :)

Bu arada İstanbul'dan geldiğimizde önce annemlerin yanına Seferihisar'a taşındık, sonra 2013 ekimden 2014 şubata kadar yeşilyurtta oturduk ama şimdi tekrar Seferihisardayız..

bunun için de geçerli sebeplerimiz var :))

HAYDİ ŞU BİR YILI TAMAMLAYALIM MI?

"MERHABA"... 

O kadar kıymetli ki bu kelime.. 

Yazılabilmek için uzuuun uzun zamanlar bekledi..

evet yıl dönümümüz 06.10.2011'di ve böylece ilk 365 günümüz tamamlandı..

peki biz bu arada neredeydik? 

İstanbul'da..

Evet son yazımın üzerinden bir kaç ay sonra aniden İstanbul'a taşındık. sevgilimin eski iş yerinden arayıp aklımıza yatan bir teklifle (ve en çok sonraki yıllarda pişman olmamak adına) taşındık. bu arada ben başka bir işte çalışmaya başlamıştım ve açıkçası işler pek hayal ettiğim gibi gitmiyordu, benim için de bir kaçış oldu belki de..

zor kısmı söylememe bile gerek yok sanırım.. ben ailemden hayatımın hiç bir döneminde ayrılmadım.. uzaklık ardında hep endişe getiriyordu.. iyiyim dediklerinde hiç bir zaman inanamıyordum, bu yüzden 3 hafta İstanbul'da, 1 hafta İzmir'de yaşamaya başlamıştım :)

yine de zamanla alışıyorsun tabii, zaten orada sevgilimin ailesi ile bir arada olduğumuz için kendimi çok da yabancı bir memlekette hissetmedim ama inkar edemem benim için zordu.. esasında sevgilim de çok zorlandı, İzmir'e alıştığı için doğup büyüdüğü trafiği bile kaldıramıyordu..

bu sebeplerle biz mi çektik bu sonucu bilemiyorum ama bir gün aniden sevgilimin işleri tepetaklak oldu ve aynı gün içinde İzmir'e dönmeye karar verdik, ya da zorunda kaldık demek daha doğru olur sanırım..

İşte bu zaman içinde ben hiç yazmak istemedim.. sanki kendi hayatımı yaşamıyordum, hiç beklemediğim şeyler oluyordu ve ben sadece uzaktan seyrediyordum.. içinde hissetmiyordum ki yazayım...

Sadece şunu çok iyi anladım.. gerçek sevgi, gerçek aşk hiç değişmiyor.. koşullar çok hızlı ve sürekli olarak değişti ama birbirimize hislerimiz hiç değişmedi..

Biz evliliğimizin ilk 365 gününü masal gibi ama çok komik ve eğlenceli bir masal gibi yaşadık..

Şu anda tarih: 10 Nisan 2014!

Masal devam ediyor :) Katlanarak da güzelleşiyor..

Hayatımızda çoook önemli değişiklikler oldu..

Hepsini ayrı ayrı yazacağım...