evliliğimizin 110. 111. ve 112. günleri :) Yeni ev :)

Cuma günü ben işten biraz erken çıkmıştım, hemen eve gidip yemek yapmaya başladım :) 

Bu sefer yemekler annemler içindi.. Taşınıyoruz, taşınacağız derken sonunda tam da istedikleri gibi oldu, çok beğendikleri evi aldılar çok şükür..

Ben de o telaşta annem yorulmasın diye yemek yapayım dedim ama o kadar abartmışım ki, tencere tencere yemek taşıdık, hatta hep kaldılar da kalanı eve bile getirdim o derece :) :) 

Cumartesi sabahı erkenden kalkıp gittik.
Haliyle yorucu, biraz zor, biraz da maceralı bir taşınma oldu.

Ev 7. katta, taşıma için gelen asansörün ulaşması biraz hengameli oldu, aslında sorun yüksekliği değildi de sokağın şeklinden dolayı biraz sınıtı yaşadılar önce ama bir şekilde taşıdılar yine de eşyaları..

Bir de aşağıdakiler doğru düzgün yerleştirmeyince, tam yukarıya gelmişken devrilen eşyalar vardı, neredeyse aşağı uçuyorlardı :)
Çalışanlardan biri resmen havada yakaladı, diğeri de onu belinden yakaladı, üstelik babamlar da yoktu, o anı bir tek ben gördüm ve baya korktum.
Neyse ki, kazasız belasız yerleştirdiler herşeyi..

Bu arada canım annem öyle hastaydı ki, ilk gün bizi dinlemeyip koşuştursa da ikinci gün hiç kalkamadı..

Kolay değildi ama kalabalık ve eğlenceliydi, işten güçten de sevgilimle gözgöze bile gelemedik :) Yorgun hissettiğimiz birkaç yerde birbirimize sarılıp enerji aldık sadece :)

Gece yattığımızda da "aa sen de mi buradaydın, hiç görmedim seni" diye şakalaştık birbirimizle :)
Sonra canım aşkımın "çok özledim ben bugün seni bitanem" demesiyle sımsıkı sarılıp uyuduk :) 

Bu arada ben 2 gün fotoğraf makinası taşıdım ama bir tek kare çekemedim :)
Artık tamamen  yerleşildiğinde çekip, yeni evin ilk hatıralarını eklerim günlüğüme inşallah..

evliliğimizin 109. günü : ) hmm nefiss :)

Bugün dedim ki kendi kendime "Akşam eve gidince mutlaka yapacağım bu yemeği!" :) 

Dediğimi yaptım, yorulsam da açlıktan başım dönse de inat ettim yaptım fırında köfteli patatesimi :)

Önce birkaç tarife göz gezdirdim ama aklımdan geçen gibi değillerdi.. Ben de en iyi yöntem olan, kafadan uydurma ile yaptım :) Ama nasıl güzel oldu anlatamam :)

Bir yandan çok aç olduğumuz için (Fırının ısısını çok düşük ayarlamışım sonradan farkettim :) o kadar geç pişti ki :) ), bir de gerçekten lezzetli olduğu için, yerken ağlayacaktık! :) :) 

Günün baş konusu buydu ama yanı sıra bilgisayarımızın işletim sistemlerinden birinde hata vardı, sevgilim bütün akşam onunla uğraşmak zorunda kaldı..

Bir yandan da sıkıldığımı düşünüp benimle konuşuyordu ama öyle yorulmuşum ki aramızdaki konuşmalar şöyle gerçekleşti :) :

- Bitanem bak şunu da kurtadım!

- Hııı...

- Aşkım bu da tamamdır, açılıyor artık..
- Hıı.. Tamam..

- Prensesim hepsini baştan kurdum, bak şuradan açabiliriz..
- Hıı.. Aferin..

Bir de bunları söylerken, dönüp arkama bile bakmadan, hatta arada gözlerim kapalı konuştuğumu farkettim :)

Canım aşkım da o halime dayanamadı zaten, kalkıp uyumaya gittik..
Sanki bulutların üzerinde uçuyordum yatağa yattığımda :)

Vee ben böyle derin uyurken, gece öyle birşey için sıçradım ki uykumdan , aklıma geldikçe gülüyorum :)

Dün banka işlerimizi halletmek için ben telefonda sevgilimden müşteri numaralarını falan istemiştim :)

Gece de canım aşkım rüyasında bunu görmüş, başladı uykusunda sayıklamaya :)

- 36........
- Hatay.........
- Bursa.........
- 720........
 

Bitanem benim bir de dura dura, bekleye bekleye söylüyor :) :) Benim yazmamı bekliyor belli ki :)

Sonuç; "36 hb 720" :)  Muhtemelen Kars'taki bir arabanın plaka numarası :) :)

Bu komikti de benim de o ilk "36" yı duyar duymaz:

- Noooluyo yaa.... diye birden uyanmam da gerçekten çok komikti :) :)

evliliğimizin 108. günü.. her yerdeler..

Dün yine İzmir yağmurluydu..
Yağmurlu havada yolculuk yapmayı seviyorum ben..
Arabada gidiyoruz eve doğru..
Dışarıda yağmur, içeride sıcak, camlar buhar..
Boş bırakır mıyım? Bırakmam!
Hemen yazılar yazmaya, kalpler çizmeye başladım..

Şimdi bu aklıma geldi, sonra aklıma gelen de aklıma yeni birşey getirdi..

Geçenlerde de yine yağmur yağmıştı biz de arka cama bunu yapmıştık..

Sonra buradan da aklıma yeni şeyler geldi..


Burası bizim ev değil.. Ama çıktı karşıma.. Duvarın boyası düşmüş..

Sonra bu var.. Saçlarımı topladım.. Yere bir baktım, bir saç telim.. Bu halde..

  

Kabuklu fıstık yemiştik.. Sonra masayı sildik.. Bezi yıkamak üzereyken üzerinde bunu gördüm..
Kalp olmuş fıstık kabuğu..

Belki birebir o alışılan şekilde değil hepsi ama bakar bakmaz bana onu çağrıştırdılar.. Üstelik daha çok var bunlardan bizde.. 

Ya onlar karşımıza çıkıyor, ya da biz kasten buluyoruz =)

evliliğimizin 107. günü :) yemek yapmak sakinleştirmez :)

Öncelikle bu sahiden çok hızlıca yazılmış bir post olacak :) Çünkü işim çok..O yüzden hemen bugünü yazıp bitireceğim :)

Aslında gün içinde yaptıklarımız belli zaten, iş güç.. İşten çıktığımızda ise yine eve girmeden markete uğramamız gerekiyordu.. Malum benim ıspanaklarım çabuk tükeniyor, kaynatıp içtiğim için :) Gidip ıspanak aldık o yüzden.. Ama markette açıkta bulamayınca mecburen pakette aldım.. Ama o da o kadar çok ki, kalanı ne yapsam diye düşünmeye başladım..

Yemeğini yaparız dedik önce ama baktık yine kalacak en iyisinıspanaklı börek yapalım dedik :) Eve çıkınca, önce yemek hazırladık, mantarlı soslu makarna istedi canımız, başladık onu hazırlamaya, yemekten sonra geçtim mutfağa börek hazırlayacağım o saatte :) Ama yorgunum da en iyisi herşeyi salona taşıyayım dedim :)

Hataydı tabi :) Masanın üzeri, koltuğun üzeri yufkalar, ıspanaklar, fırın tepsileriyle kaplandı :) Salon resmen pazar yerine döndü :) Öyle bir hale geldi ki alıp tekrar mutfağa taşıyamadım bile :) Neyse çok şükür hiç biryeri batırmadan temiz temiz hazırladık :)

Onu fırına verip, kereviz ıspanak suyunu hazırlamaya başladım.. O da kolay görünüyor ama yok iyice soy, temizle, dakika tut derken epey yoruyor.. Üstelik bir yandan fırına bakıyorum, bir yandan bulaşıkları yerleştiriyorum, bir yandan sebze kaynatıyorum, mutfağı temizliyorum derken teklemeye başladım artık :) 

Bir de ben işim acele ve karışık olunca tek başıma yapmak istiyorum, sevgilime sen şunları yap, bunları topla deyip kalanı üstleniyorum :) 

Bu arada da annemle koşuyorum kulağımda kulaklık :) Nasipse bu hafta taşınıyorlar inşallah.. Ayrıntıları, yapabileceğimiz şeyleri öğreniyorum..

Tabi bu kadar acele ve koşuşturmaca içinde olunca, hani o psikolojik tedavi denilen, yemek yapma işi benim için bir an önce bitirmeye çalıştığım bir görev halini aldı :) En son hatırladığım, böreği fırından çıkarıp, arkama bakmadan, kaçarcasına mutfaktan çıktığımdı :) Zaten o kadar çok vakit harcadım ki, doğruca uyumaya gittik :)

Bir de o kadar yorğunluğun üzerine yine canım aşkımın korkutmalarına maruz kaldım :) Kapatmış ışıkları, ben de nerdesin bak kollarımı savuruyorum yüzüne çarpacağım diye yukarıda ararken meğer eğilmiş yerlerde geziyormuş :) Kızmadım tabi, aksine güldük, eğlendik :) Ve tabi bedenimin yatakla kavuştuğu anda da çoktan rüya görmeye başlamıştım bile :) 

Haa bir de çok ilginç, biz bugün o kadar benzer rüyalar görmüşüz ki.. Rüyamızda hep koca koca köpeklerle uğraşmışız :) Ama ısıramadılar bizi, bunun da anlamı şöyleymiş: Rüyada Köpek görmek, sadakatle tabir olunur. Rüyasinda bir köpegin kendisine saldirdigini, fakat isirmadigini görmek, düsmanlarinin kendisine dis bilediklerine, fakat zararlari dokunmayacagina delalet eder. Kaynak:http://www.islamiruyatabirleri.com/ruyada-kopek-gormek/

Ne diyelim hayırlısı :)

evliliğimizin 106. günü :) sözde acelemiz vardı :)

Bugün bitanemin işleri biraz uzun sürdü, gelip beni alacaktı ama hem geç oldu hem de trafik çoğaldı diye ben metroyla O'na yakın bir yere kadar gittim, orada buluşup eve doğru yola çıktık.. Sonra ben "Önce alışverişe gitsek olur mu ?" dedim, "Olur tabi bitanem nasıl istersen" dedi sevgilim.. Sonra birden "Ama Ezel var!" dedim :) "Olsun bitanem önemli değil." dedi aşkım ama ben yine de acele acele alışverişimizi yapar, yetişiriz diye düşündüm..

Sözde alacaklarımız belliydi ama kıyafetlere bakalım, balıklara, akvaryumlara bakalım, şunlara bakalım, bunlara bakalım derken epey dolaştık :) Üstelik evde yeriz diye hala yemek de yememiştik bir de eve gidip yemek hazırladık :) Hem hızlı, hem sevdiğimiz birşey olsun dedik, şuradaki gecenin 2. bölümünü çektik :) :)

Bu arada yemek hazırlarken Ezel başladı tabi, sesini iyice açtık bir yandan kulağımız orada, arada içeriye kaçarak izledik, dinledik :) Bir de öyle bir açtık ki sanki bizim evde çekiyorlar diziyi :) Allah'tan etraftakiler de izliyor da kimse şikayet etmedi :) Zaten bizim blok sitenin en curcunalısı.. Üstümüzde sürekli uluyan bir köpek, yanımızda psikolojisinin tamamen bozuk olduğunu düşündüğüm, gülüşü bile ağlar şekilde 5-6 yaşlarında bir çocuk var. Bir de bu öyle bir çocuk ki, sabah 7'den gece 12'ye kadar bağırıp duruyor! geçenlerde de asansör bekliyoruz, açtı kapıyı, gözlerini açıp dişlerini çıkartıp garip garip hareketler yaptı bana girdi sonra :) :)

Her neyse, akşama dönelim.. Biz yine ilk patso gecemiz gibi yemekten alamadık kendimizi :) O kadar yedikten sonra bir de yatmaya giderken üzerine son formülümü içtim :) Demir eksikliğine karşı, ıspanak + kereviz suyu.. Önce ıyyy diyesim geldi ama tadı neredeyse hiç yok, sudan farksız olunca içebildim.. Zaten, içen bilir civanperçemi ve enginar suyu içtikten sonra insanoğlu herşeyi yer, içer gibi geliyor bana :)

Tamam çok fena değildim ama yine de yatmadan içince kendimi biraz ağır hissettim, suratım düştü yine :) Hatta bu halde tam lavabodan çıkarken, soteye yatmış sevgilimin, birden flaşlar patlatıp benim o duruşumu yakalayışı var ki, o nasıl bir surattır anlatamam :) :) Tabi ödüm patladı bir anda o karanlıkta :)  Sonra bir de intikam alacağım diye gıdıklayayım dedim ama kendimi, rulo yapılmış yorganların içinde, yerlerde, yataktan baş aşağı sarkarken falan buldum :) Midem de hepten kötü oldu tabi :) Uyuyana kadar sevgilim "Bitanem nasıl oldun, biraz egzersiz yapalım istersen, şurup iç istersen, bana dön istersen" deyip durdu :) Allah'a şükür kötü olmadan uyudum, zaten o kadar hareketten sonra azıcık olan enerjim de bitti, baygın bir halde uykuya daldım ama çok eğlenceliydi :) :) 

evliliğimizin 103. 104. ve 105. günleri :) ani gezme günleri :)

Cuma günü işten çıktığımda, aklımı öyle gereksiz şeylere odaklamıştım ki.. Çok ama çok gereksiz, önemsiz birşeyle beynimi doldurmuştum resmen.. "İnsanların, ukala tavırlarını anlamaya çalışmak" gibi bir hatanın içinde, "zaman kaybından başka hiç birşey yapmamakla" meşguldüm, yok yere..

Oysa o güzel bir akşamdı, Sevgilimle buluşacak, Karşıyaka'ya balık almaya gidecektik.. Bende demir eksikliği nüksettiğinden beri, canım aşkım balık yemem konusunda ısrar ediyor, sevmeyen biri değilim ama nedense çok alışkın da değilim..

Neyse, işten çıkıp bitanemin yanına gittim her zamanki gibi.. Önce içimi döktüm O'na, sonra hemen modum değişti tabi gülüp eğlenmeye başladım :) Bir de, araba kullanmayı çok severim ben aslında ama çoğu zaman da, öylece yan koltukta, yolu seyrede seyrede yolculuk etmeye, canım aşkımın kullanmasına o kadar alıştım ki, artık direkt oraya geçiyorum :) Ama o akşam, biraz da kafamı dağıtmak için, "ben kullanayım arabayı" dedim :) Sevgilim de "Ben de zaten öyle düşünmüştüm sana sürpriz yapacaktım" dedi :)

Önce eve gittik, yemeğimizi yedik, ardından çıktık yola.. Çok oyalanmadan dönecektik sözde ama bir türlü çıkamadık mağazadan :) Hatta daha dolaşacaktık ama kapanış saati gelince "çıkalım artık!" dedik :) Teknosa turunu bir sonraki sefere erteledik..

Cumartesi ise canım aşkım işteyken ben yine temizliğe başladım. Önce telefonda konuşmuştuk, sevgilim "yorma kendini sakın bitanem, birşey yapma dinlen ben gelene kadar" dedi, ben de "yok zaten ev temiz, işim yok" dedim :) Tabi tek başıma duramadım birşey yapmadan, başladım temizliğe, saat 1 buçukta geldi sevgilim ve ben O geldikten 40 dakika kadar sonra bıraktım temizliği :)

Ve bugün, balık günüydü :) Biraz aldığımız tarifler üzerinden, biraz kendi bildiklerimiz üzerinden giderek nefis bir balık yedik :) "O kadar lezzetli ki parmaklarını yersin" sözünün ne demek olduğunu çok iyi anladım :) :) O gece çok güzeldi, her zamanki gibi başbaşa çok eğlendik, çok şükür..

Pazar günüyse sabah 7:30 da uyandım.. Kalktım da hatta ama sevgilim öyle kıskandırıcı uyuyordu ki, tekrar yattım yanına :) Sonrası malum, benim her an her yerde uyuyakalabilme halime, canım aşkımın uykusever hali eklenince, kalktık kahvaltı yaptık diyene kadar epey geç oldu :)

Ardından ben yine oturduğum yerden "nereyi temizlesem, ne yemek yapsam diye düşünürken" bitanem, "Doğal Yaşam Parkı'na gidelim mi?" dedi..  "Gideliiiiiimmm" dedim :) Hemen hazırlanmaya başladım :) Çok büyük bir alan olduğu, uzun uzun yürüyeceğimiz için hemen eşofmanlarımızı giyip yola koyulduk :)

Daha önce hiç gitmemiştik ama yolu o kadar güzel ve rahat ki, kolayca bulduk..

O kadar muhteşem bir yer ki, hiç ayrılmak istemedik.. Hayvanları çok fazla sevdiğimiz için, hepsini izlerken ayrı ayrı çok zevk aldık :)

Bir sürü de fotoğraf çektik, bazıları bunlar..

Buradaki artist, bize durup bize böyle poz verdi :)

Bu yakışıklı ise biz ona doğru giderken çok uzaklarda duruyordu ama yanına gelince, bize doğru gelip, bu kadar yakından kendisini çekmemize izin verdi :) 

Bu tosuncuklar ise önce sakin sakin dururken, bizi görünce boğuşmaya, şov yapmaya başladılar :) Çoook güldük burada :) Hatta videoları da var, onları da eklerim sonra :) 

Vee gezinin en çetrefilli kısmı: Tropik Merkez.. İçeri de tam yağmur ormanları havası var, nefes almak biraz zor.. Çok sıcak ama hiç kuru değil havası, çok nemli.. Hatta ben girer girmez, "Burası aynı İstanbul yazı gibi" dedim :) Bir de ben çabuk etkilenirim, hemen nefes alamaz duruma gelebilirim, tıkanırım.. Bu yüzden sevgilimin gözü hep bendeydi içerideyken ama çok şükür alıştım bir süre sonra, sonuna kadar durdum içeride..

O kadar güzel tropik bitkiler ve hayvanlar var ki içeride, dolaşmak zor da olsa kimse çıkmak istemiyor..

Girer girmez, onlarca ihtişamlı yılanları gördük.. İşte bu en güzellerinden biri, cinsini tam hatırlayamıyorum ama bir tür piton..

Ve görür görmez bayıldığımız, "işte bundan istiyoruz!" dediğimiz, benim taktığım isimleriyle "fosforlu balıklar" :) :)

Kauçuk ağacından, Bonsaiye birçok çeşitte tropik ağaçlar da vardı.. Mesela bu, lale gibi çiçeği üzerinde, muz ağacı..

Burada da "kendimize benzettiğimiz" papağanlar :) Çok komiklerdi, sürekli birbirlerini didikliyorlardı :) :) Ayrıca, renkleri muhteşemdi..

Ve tam çıkışta, bizi uğurlamak üzere :) Lemurlar :) O kadar tatlılardı ki onlarla beraber yaşamak istedim :)

Daha o kadar çok tür var ki.. Aslanlar, pumalar, filler, develer..
İyi ki gitmişiz dedim hep.. Ardından, Karşıyaka'ya döndük, yemek yedik ve yorgunluğumuz da eklenince eve dönmeye kadar verdik.. Sürekli hayvanlardan konuştuk, hatta gece yatarken bile "şu anda parka gidiş yolunda olmak isterdim" dedim :) Canım aşkım da "hadi gidelim" dedi :)

İnsan oradan hiç çıkmak istemiyor.. Hele benim gibiyse, orada çıldırıp, bir o yana bir bu yana gidip "aa şuna bak, yaa çok tatlı, bana mı baktı ooo" diye çocuk gibi eğleniyorsa hiç çıkmak istemez :)

Yaptığımız en akıllıca şeylerden biriydi, çok eğlendik.. Hatta ben  doyamadım, yine gitmek istiyorum :) :)

Evliliğimizin 102. günü :) Her defasında aynı :)

Her defasında aynı şey oluyor.. İşteyken ben sevgilimi arıyorum ya da O beni arıyor; "Akşama şuraya gidelim mi?" diyorum ya da O diyor ve diğerimiz hep "Ben onu düşünmüştüm".. diyor :) Bugün de şaşmadı tabi, ben aradım bu sefer canım aşkımı akşam annemlere gitmek için, ama O zaten çoktan düşünüp planını yapmış bile :)
Ve işten çıkınca sevgilim gelip beni aldı, yol boyunca Bay j dinledik, bayağı bir güldük :) Eve vardığımızda önce balkonda babamı gördük, burada olmadığı için uzun zamandır görememiştik çok özlemiştim.

Akşam yine çok güzel geçti ama benim şu uykusuzluk, halsizlik halim hala öyle bir devam ediyor ki, sürekli ya esniyorum ya gözlerimi ovuşturuyorum :) Hem oturmak sohbet etmek istedim hem kendimi evde yatağımda hayal ettim gece boyunca :) Daha fazla dayanamayacağımı anladığım anda ise kalkalım demek zorunda kaldım..

Eve dönerken sevgimin de uykusu vardı ve araba kullanırken uyuyakalmamak için benimle konuşmaya çalışıyordu ama eminim pişman olmuştur :) Çünkü iki lafından birinde "Ne dedin? Nasıl yani? Anlamıyorum ne dediğini?" deyip durdum :) Konsantrasyonum sıfır bu aralar, çok gülüyorum halime :) Zaten sonunda O da dayanamadı, "Tamam bitanem kapat gözlerini, uyu dinlen sen" dedi çaresiz :)

Tam yaklaştık eve, araba mp3 çaları geldi aklıma, mp3 transmitter galiba ismi. Evde duruyordu ne zamandır deneyecektik fırsat olmadı. "Çıkıp alayım mı deneriz?" dedim. Neyse aldık deniyoruz arabada, apartman görevlisi abimiz geldi :) Yolun bir tarafından öbür tarafına gecenin bir vakti bağırıyor  "Hayırdır bu saatte, noldu, bişey mi var?" :) Neyse gece gece bir de orada rezil olduktan sonra hemen çıkıp, yatağa kendimi zor attım..

Aslında gün o kadar yorucu değildi ama ben çok yorgun hissettim kendimi, artık 1 ay sonra eski halime dönerim inşallah..

 

Evliliğimizin 101. günü :) Ben işten geç çıkarsam :)

Ben işten geç çıkacak olursam bitanem de duramaz yanıma gelir :)

Bu akşam işten biraz geç çıkmak zorunda kaldım, canım aşkımı arayıp haber verdim O da yanıma geldi.. Hatta O'nun da bilgisayarda işleri vardı, ikimiz başladık çalışmaya :) Hava da soğuk diye ofise söyledik yemeğimizi, akşam yemeğimizi ofiste yemiş olduk :)

Sonra bir ara ben öylece sevgilimi izlemeye daldım :) Bir süre sonra farketti :)

"Beni mi izliyorsun sen?" dedi..
"Aynı yerde çalışsaydık.." dedim
"Olmaz dı değil mi" dedi..:)
"Yok olmaz, dikkat dağıtıyorsun sen!" dedim :)

Gerçekten eğer böyle çalışanlar varsa, hiç kolay birşey değil bence..

Bu arada tabi iş merkezinin mesai saatleri bitmişti, en son gelen bir iki insan sesi de sona erdi.. Önceden de güvenliğe haber vermeye gitmiştik ama yerinde yoktu.. Sonra çıkıp koridorlara, diğer katlara baktık ama tüm ışıklar kapalıydı.. Geçenlerde de, yine mesaiye kalan iki kişi burada kilitli kalmış, güvenlik onları görmemiş kapatıp gitmiş..

Böyle olunca, ben de başladım, kötü senaryolar yazmaya :) "Şimdi bizi burada kilitlerlerse, biz buradan çıkamazsak, hadi kalalım burada desem, gece ışıklar açık olunca polis güvenliği arıyormuş, hadi ışıkları kapatıp sabahı beklesek, sabah olunca nasıl yeni gelmiş gibi yapabiliriz ki? , hem aynı kıyafetler olacak üzerimizde, zaten o da olmaz yanlış anlarlar!" :) diye saçmalamaya başladım, sürekli konuşuyorum :) Gözümle de bir yandan nerede uyuyabiliriz diye sağa sola bakıyorum, o derece :)

Neyse dedim olmayacak böyle şaka maka kalacağız burada gidip güvenliği bulayım :) İndim tekrar baktım çıkmamış, ama binada da kimse kalmamış :) Sonra anlattım işte şöyle böyle diye.. Kilitli kalmayı bırak, biraz daha kalmamıza bile izin verdi kendi kendine :) Zaten işlerimiz de bitmek üzereydi, hemen toparlandık tam çıkacakken Özerimiz aradı :) Çok konuşamadık ama sesini duyduk ya, eve gidene kadar da, gittiğimizde de hep O'ndan konuşup gülümsedik :)

Bir de eve gider gitmez bir yandan temizlik yapmaya, bir yandan yemek yapmaya başladık :) Huyumuz biraz enteresan :) eğer akşam eve geç gitmeyecek olsaydık, bunları yapmayı planlamıştık ama geç de gitmiş olsak, kafaya koyduk ya, illa ki yapmamız lazım :)

Bir yandan da hop oturup hop kalkarak Arsenal - Barselona maçını izledik :)  İzlerken de PES oynarmış gibi, "Şuta çok bastı!", "Bas D'ye Bas D'ye!!" deyip dalga geçtik, tabi bunu yaparken de yine hep Özerimizi andık :) :)

Ardından Bir Kadın Bir Erkek'i izledik ama ben iyice mayışmış, gözlerimi zor açar haldeydim.. Sevgilim "Uyuyalım bitanem yorgunsun" dedikçe, "Dur şimdi bitecek, Dur şimdi bitecek" diye diye inat ettim :) Ama o kadar komikti o kadar güldük ki anlatamam :) Biter bitmez uyumaya gittik ve ben daha sağımdan soluma dönerken uyudum :) Başka da hiçbir şey hatırlamıyorum :)

 

 

EVLİLİĞİMİZİN 100. GÜNÜ :) olmuş bayağı :)

Bugün tam 100 günlük evliyiz :) Bu günlüğü tutma amacımın ise neredeyse üçte birine ermişiz çok şükür :) 

Nasip olur da 365. günü de yazabilirsem, sonrasında ne yapacağıma hala karar veremedim.. Belki yine elimden geldiğince günü gününe yazarım, belki de ara sıra..

Bugüne gelirsek.. Akşam canım aşkım aldı beni işten ve ben bazen eve otobüsle gitmenin, arabayla gitmekten daha kolay olduğuna karar verdim :) 

Bu aralar yine uzun uzun konuşuyoruz, planlarımızla ilgili.. Benim büyük kararlar vermem gerekiyor.. Yoracak beni, biraz da üzecek ama yapacağım, biliyorum kendimi.. Şimdilik bahsetmek içinse erken..

Bir de şu netbook bayağı yordu bizi.. Ne nazlı çıktı! İtiraf etmek lazım, sahibine benziyor :) Herkes yakınır nazlılığımdan, Sevgilim hariç :) Bütün akşam onunla uğraştık, bir yandan da Kelime Oyunu programını izliyoruz şu sıralar, çok eğlenceli gerçekten :) 

İşte bu kadar.. Bu aralar hem halsizliğimden, hem de kafamda çok şey düşündüğümden fazla birşey yapmak gelmiyor içimden.. Daha doğrusu ayriyetten birşey yapmak gelmiyor, çünkü istediğim herşeyi yapıyorum aslında.. Gün boyunca birbirimizi özleyip, akşamları  beraber geçirdiğimiz zamanın her anını en güzel şekilde değerlendiriyoruz, demek ki iyi birşey yapıyoruz :)

Şükürler olsun..

Ve,

Nice 100 günlerimiz, birlikte hep böyle huzurlu, mutlu geçsin inşallah..

HAPPY

100

DAYS

evliliğimizin 99. günü :) sakin bir gün..

Bu sabah yine güne en güzel haliyle başladım.. Canım aşkımın, "Prensesim" diye seslenmesiyle uyanır gibi oldum, yanıma gelip beni öpünce de gözlerimi açmaya çalışıyordum :) 

Bu durumu ikimiz de farklı açıklıyoruz aslında :) Benim bitaneme yorumum şöyle oluyor:

"Şimdi ben yorganı kafama çekip uyuyorum ya ışık gelmesin diye, sonra sen gelip yavaşça o yorganı açtığında bir anda her tarafı bembeyaz bir ışık kaplıyor.. O aydınlığın içinden sen beliriyorsun, bana gülümsüyorsun.. Rüya gibi geliyorsun o anda.."

Canım sevgilim ise bana şöyle diyor:

"Yorganı kaldırıp sana ilk baktığımda gözlerini ovuşturmaya başlıyorsun.. Sonra yaklaşıyorum sana, bebek gibi o kadar sıcaksın ki anlatamam yanakların bile kırmızı kırmızı :) Sonra geriliyorsun çok tatlı.. İşte ben de seni o anda öpüyorum :) Bilsen ne kadar güzel ve tatlısın.. "

:) Yani, böyle hoşumuza gittikçe, bu şekilde devam edecek galiba bu sabah uyandırmaları :) :) 

İşte sabaha böyle başlamıştım çok şükür.. İşteyken de çıkışta da çok sakin bir gün geçirdik.. Eve gitmek için bindiğimiz otobüste ise ayrı ayrı yerlere oturmamız biraz değişik geldi.. Çokta uzak değil aslında ama ben halsiz hissettiğim için canım aşkım oturmamı isteyince öyle oldu.. Yanımda da bir teyze oturuyordu, sevgilim otobüste dönüp dönüp bana baktıkça, teyze de bir O'na bir bana baktı durdu :) Ne sandıysa artık :)

Eve geldiğimizde hala annemin bize yapıp bıraktığı yemekler duruyordu çok rahat ettik tabi :) Bu arada bitanem sevgililer gününde hediye almak istediğinden bahsediyordu ama o kadar tembih etmiştim ki almayalım diye. Sevmiyorum çünkü bugünü kutlamayı, çok gereksiz geliyor. Gerçi sevgilim biraz tedirgindi ama gerçekten sevmediğimi anladı O da sonunda..

Ve en önemlisi, bugün Mevlid Kandili'ydi.. Eve girer girmez büyüklerimizi arayıp kandillerini kutladık.. Yatmadan önce de Kandil duamızı yaptık, Allah kabul etsin.. 

Yatınca da hemen uyudum, bu kan ilacından galiba ağırlık var sanki üzerimde.. Yalnız bu duruma canım aşkımın yorumu ikimizi de güldürdü :) "Bitanem sevgililer gününü kutlamadık, sana birşey almadım diye böyle değilsin değil mi?" :) Gözlerim kocaman açıldı hemen :) "Ne? Ben öyle yapar mıyım hiç?" dedim, şöyle bir durdu, "Evet yapmazsın." dedi, gülmeye başladık :) Artık hem bitanem, hem ben bu sözünü uykusuzluğuna verdik, güldük geçtik, içimiz rahat uykuya daldık :) 

evliliğimizin 96. 97. 98. günleri :) Kuş gibi :)

Haftasonu kuş gibiydik, oradan oraya gezip durduk :) 

Ama daha önce, cuma günü doktora gittim sonunda.. Herşeyin sebebi, kansızlık ve demir eksikliği çıktı, ilaç tedavisi başladı, 2 ay sonra yine kontrolüm var.. Bu arada, annemleri ikna ettik cuma günü de bizde kaldılar. Ama babam burada değildi o yüzden O gelemedi. Bütün akşam, bitanemle kardeşim oyun oynadılar, biz de annemle her zamanki gibi sohbet ettik uzun uzun :)

Cumartesi günü sevgilim işe gitmemişti, çünkü O'nun da hastaneye gitmesi gerekiyordu. Ameliyatının üzerinden 2 hafta geçti, çok şükür hızlı toparlıyor ama eskisi gibi olmadı tabi henüz..

Canım aşkımın hastane işleri bitince, öğleden sonra arabayı bakımdan aldık, yazlığa gitmeye karar verdik. Hemen toparlandık ama saat akşam 7 olmuştu bu sırada. Yine de çıktık yola..

Çok keyifli bir akşam oldu. Ne sevgilim, ne kardeşim, ne ben 2 dakika durmadık yerimizde :) E tabi kış günü de, sitede kimse olmayınca, rahatsızlık verme endişesi olmadan çocuk gibi bağıra çağıra eğlendik :) 

Sabah, temiz havanın etkisinden, erkenden uyandık aslında ama yine havadan galiba, öylesine yatmak o kadar tatlı geldi ki ,ben hiç kalkmak istemedim :) Tabi uykum da yok aslında. Böyle olunca bir o yana bir bu yana dönüp durmaya başlayınca, benim uyuduğunu sandığım canım aşkım, "bitanem iki saattir öyle dönüp duruyoruz yetmedi mi :) " :) deyince o kadar güldüm ki :) Bir anda, zaten azıcık olan uykum tamamen gidince kalkmak zorunda kaldım :) :) 

Güzel bir kahvaltının ardından, sevgilim ve annem bahçede işlerle uğraşırken, ben de kardeşimle araba kullanmaya, daha doğrusu araba kullanan kardeşime öğretmenlik yapmaya gittim :)

Öğleden sonra hem gezmek hem de alışveriş yapmak için Teos'a gittik.. Hava o kadar güzeldi ki. Ardından eve gelip, yemeğimizi yediğimizde hava çoktan kararmıştı. "Of ya yarın iş var, Of ya yarın okul var" diyerek döndük :) Yoksa insan hiç ayrılmak istemiyor oranın temizliğinden, sakinliğinden..

Dönüşte annemleri eve bıraktık, alışveriş merkezine gittik. Benim en son alevler çıkarıp elimde kalan, sonrasında ise hala çok iyi çalışan ama sadece buz gibi soğuk hava veren saç kurutma makinamın yerine yenisini almam lazımdı. Yarım saat kadar reyonun bir o ucunda bir bu ucunda gezerken, enteresan aparatları olan garip birşey beğendim en sonunda :) Ama nasıl beğenmek, böyle kucağımdan indirmiyorum, yapışık gibi geziyoruz mağazanın içinde :)

Derken, bitaneme "netbooklar nerede, bakalım hadi" dedim.. Tam bulduk bakıyoruz, mağazanın 15 dakika içinde kapanacağı anons edilmeye başladı :) Bir yandan da görevli hızlı hızlı anlatıyor "yok şöyle yok böyle" diye :) Bu arada 5 dakika daha gitti kaldı 10 dakika :) Canım aşkım "hadi bitanem karar ver 10 dakika kaldı, kasalar kapanacak yoksa" dedi :) "Niye herşeye ben karar veriyorum ki" demeye başladım ben de :) Sevgilim, "evimizin kasası sensin bitanem, sen karar vereceksin" dedi :)

"Alsak mı almasak mı, çok mu pahalı acaba, ama çokta kaliteli duruyor, şöyleydi, böyleydi" derken, 5 dakika kala "alalım o zaman" dedim :) Galiba en hızlı bilgisayar alışverişi oldu bu :) Tabi bu arada, saç kurutma makinamı elimden bırakmıyordum ya, o andan sonra nereye koydum, kime verdim onu bile hatırlamıyorum :) Eve gelirken arabada farkettim :) Sevgilime "aa bak bana, hemen atmışım onu, kucağımda netbook'u tutuyorum" dedim çok güldük :)

Şimdi evde bize yeni bir oyuncak çıktı, durup durup bebek sever gibi seviyorum çok komik geliyor çünkü tipi :)

Neyse hayırlısı olsun inşallah.. Bu haftasonunu da böyle geçirdik, çok yorulmamız gerekiyordu aslında ama tam tersine deniz havası ve bol hareketle çok iyi enerji topladık maşallah.. Ve bu arada ben ilk günden ilacımı almayı unuttum dikkat etmem lazım.. 

  

evliliğimizin 95. günü :) annem bizdeyken :)

Annem bizdeyken böyle olur;

- Gün içinde aranıp, "Kızım, akşama canınızın istediği birşey var mı?" diye sorulur,

- Akşam işten biraz geç çıkıp eve dönerken arayıp, "Anne biz biraz gecikeceğiz merak etme" diye haber verilir,

- Eve geldiğimizde kapı anahtarla açılmaz, zile basılır,

- Kapıyı annem açar, uzun zamandır görmemiş gibi sarılır öper,

- Eve girer girmez çamaşır suyu kokusu gelir,

- Ev, baştan aşağıya silinmiş, süpürülmüş, tozu alınmış ve bilumum temizlik işlemlerine tabi tutulmuştur,

- Mutfakta, çorbasından salatasına tüm yemekler hazırdır,

- Ben yemekten sonra rahatsızlandığımda, annem başımda durup dakikada 2342634872 kere, "nasıl oldun kızım?" der,

- "Otur sen anne yorulmuşsun zaten." dedikçe, bize çaylar ,içecekler hazırlar,

- Rahatsızlığa dayanamayıp uyumaya karar verince ise, "ben yatıyorum, iyi geceler" demem yeterlidir, çünkü evde annem vardır herşey ona emanettir..

İyi ki varsın annem, daha yazamayacağım kadar çok şeyi üstlendin 2 günde, oysa ki ben seni değişiklik olsun diye davet etmiştim bize ama kendini yormadan duramıyorsun..
Dünyanın en karşılıksız sevgisi değil de ne bu şimdi?.. 

evliliğimizin 94. günü :) İzmir'in üstünde uçarken :)

Bu aralar uzun zamandır halledemediğimiz işlerimizin peşinden koşuyoruz.. Arabamın ne zamandır bakıma ihtiyacı vardı, bir türlü alıp yaptıramamıştık, üstelik annemlerin kapısının önünde öylece iyileşeceği günü bekliyordu :)

Dün işteyken "akşam gidip alalım arabayı" diye düşünmüştüm ama sevgilimi arayacak fırsatım olmamıştı.. Derken bir ara O beni aradı, "bitanem çıkışta gidelim de arabayı alıp gelelim, olur mu sence?" dedi :) Önce benim de zaten öyle düşündüğümü anlattım ve tamam dedim..

Sonra konuştuğumuz gibi akşam geldi canım aşkım.. Yine Balçova'ya gidebilmek işkence gibi görününce, vapurla Göztepe'ye oradan Balçova'ya gitmeye karar verdik, Alsancak İskele'ye gittik..

Vapur gelene kadar ise, iskelenin bekleme salonunda tam ortada yerdeki, Google Earth'ten İzmir görüntüsüyle bolca eğlendik :) Birebir uydu görüntüsünün üzerinde evimizi, iş yerlerimizi aradık durduk çok eğlenceliydi :) :)

Mesela ben burada tam İzmir Enternasyonal Fuar'ının üzerinde duruyorum :)  

Burada ise, İzmir Atatürk Stadı'na gidiyoruz :)

 

"Vee, kollarımızı açtık, İzmir'in üzerinde uçuyoruz!".. (yapmaya çalıştık ama olmadı galiba :):) ) 

Abla kardeş böyle hasret giderdik..

 

Ve böyle artistik pozlar verdik :) 

Bu arada inanılır gibi değil ama bizim aramızda tam 8 yaş var! :) Nasıl bu kadar büyüdü benim  herşeyim, minik kardeşim hiç anlamadım.. 

 

Dönüşte ise sadece arabayı almakla kalmadık, annemleri de aldık döndük eve.. Şimdi bizde kalıyorlar, ikna edebildiğimiz kadar da kalacaklar :) :)

Bu arada, cuma sabahı doktor randevum var, hayırlısı inşallah..

evliliğimizin 93. günü :) Kafeinin fazlası zararmış :)

Şimdi ben gece gezmelerine, çok geç yatmaya alışkın değilim ya hiç, o yüzden bu sabah öyle zor kalktım ki :) Kalktığımda da, hani uykulu olursun ama benim göz kapaklarım düşüyordu :)

Neyseki gün içinde enerji içeceği, yeşil çay derken ayakta kalmayı başarabildim! :) Akşam biraz geç çıkacaktım, aradım sevgilimi, O da "Çok iyi olur bitanem benim de zaten işlerim var" deyince içim çok rahat etti..

Tam çıkmama yakın, fazla kafeinden sanırım, daha önce hiç başıma gelmeyen birşey oldu.. Sanki yer, ayağımın altından vurdu ya da kaydı anlayamadım ama kesin kararım "deprem oldu" dedim.. Sonra baktım etrafta birşey yok ama benim başım dönüyor :)

Hemen canım aşkımı aradım, gelip aldı beni.. Zaten O gelene kadar az da olsa dinlenebildiğim için, e tabi O'nu da görünce sevindiğim için daha iyiydim :)

Benim iş yerim Alsancak'ta, o yüzden "Sen de buraya gelmişken yemek yiyelim" dedim bitaneme.. Yemek yerken de dönerken de hala üzerimde halsizlik vardı ama çok kötü değildim.. Yine de ilk fırsatta doktora gidip yaptırmam gereken kan testleri var.. Hem de, doktor bana, "bu testleri mutlaka yaptırman lazım" dediğinden beri, o kadar uzun zamandır ihmal ettim ki..

Neyse, herşeye rağmen, eve adım atar atmaz bambaşka bir ruh haline bürünüyoruz biz :) Daha kapıyı açarken ben yine gülmeye başlayınca, sevgilim, "Eve geldik ya iyileşirsin hemen" dedi :) Bana kalsa evden hiç çıkmam herhalde :) :)

İşte sonra da "yaşasın eve geldik!" hallerinde gülerken, bu fotoğrafı çekmek geldi aklımıza :) :)

Ardından da bir iki işi halledip hemen uyuduk zaten.. 

Genel olarak "yorgun" bir gün olsa da güzeldi çok şükür.. Ve böyle günlerin en güzel yanıysa, ben normalde hemen uykuya dalamadığım için, yorgunluktan, yatar yatmaz, hiç birşey anlamadan, hatırlamadan uykuya dalmak bence :) :) 

 

evliliğimizin 92. günü :) iyi ki doğdun melih! :)

Hani insan anne - babasını, akrabalarını seçemez ya.. İşte eğer seçebilseydi, biz kesinlikle yine Melih'i kuzenimiz olarak seçerdik! :)
Öyle bir insanı tanıyor olmak bile o kadar güzel bir şans ki.. İyi ki doğmuş, iyi ki tanımışız O'nu.

Yıllar önce bugün, bize bu duyguları hissettirmek için, dünyaya gözlerini açmış bizim can kuzenimiz :) İşte O'na bu minnetimizi gösterebilmek için yanındaydık bugün :)

Önce dışarıda bizim sonuna yetişebildiğimiz güzel sohbetler edildi.. Burada günlüğümüzden de bahsedilip okunduğunu öğrenince hem çok sevindim hem de biraz utandım kızardım yine :)

Sonra içeri geçip eğlenceyi başlattık :)

Sadece biz değil tabi, çok sevdiğimiz herkes oradaydı.. 

Planlanmış birşey değildi ama evliler - bekarlar diye oturduğumuzu farkettik :) Üstelik bir de "bekarlar" sürekli oynarken, bizim tarafın önce bayağı bir oturması, masa altından "el kıvırmalarla" oynaması aklıma geldikçe gülüyorum :) :)

Etrafı çekmekten kendimizi çekmeye vakit bulamadığımızı sonradan farkettim :) Tek olarak hiç çekmemişiz neredeyse :)

Ve gecenin yıldızı ile çekilen..
Damatlar...

Gelinler.. Fotoğrafları :) :) 

Gerçi "Damat" "Gelin" kısmı tartışılır. Çünkü herkes birbiriyle akraba olduğu için, kim kuzen, kim gelin, kim damat belli değil :) :)

Dönüşte de eğlendik biz :) Mankenler gibi poz vermeye çalıştık ama ya güldük, ya makina çekene kadar sıkıldık, ya üşüdük :) Olmadı yani istediğimiz gibi :)

Eve geldiğimde gözlerimi zor açıyordum resmen.. Ama içimde hep "iyi ki gitmişiz" hissi vardı :) Tabii ki bizim için de eğlenceli bir akşam olduğundan da ama en önemlisi Melih gibi bizim için çok değerli bir insana karşı görevimizi yerine getirmiş gibi hissettiğimden güzel bir huzur vardı içimde :) :)

Hayırlısıyla daha nice uzuuun seneleri birlikte kutlarız inşallah.. Doğum günün tekrar tekrar kutlu olsun can kuzenimiz :) Halacığımız iyi ki doğurmuş seni! :) :)

evliliğimizin 89. 90. ve 91. günleri :) tutulma :)

Haftasonu çok güzeldi. Cumartesi canım aşkımın kontrolü olduğu için bir an önce haftasonu gelsin istiyorduk.

Cuma günü de ben fena halde yorgundum, bitanemin de canı hala öyle her yemeği istemediği için dışarıdan birşeyler söyledik. Zaten üzerimde öyle bir ağırlık vardı ki uyuyalım dedim bir an önce.

Sözde 8 de kalkacaktık ama kalktığımızda saat 9:30 civarıydı :) Hemen hazırlanıp çıktık..

Önceden de demiştim canım aşkım günler sonra ilk kez sokağa çıktı :) Biz de o anları böyle kaydettik işte :)

Bu arada gözlüklerimiz aynı ama farkında olmadan almıştık :) İkimiz de seçtik gözlüklerimizi, çıkıp biraz yürüdük, sonra bir baktık aynı almışız meğer :) :)

Ve saat 10'da olan kontrole gittiğimizde 11'i geçiyordu. Ayakta uyuyordum o saatte bile. Tabi geç kalkınca kahvaltı da yapmadık, kontolden sonra yeriz dedik. Hastane, Kaşıyaka-Çiğli'de. Biz de oradan Çiğli - Kipa'ya gittik.

Ve sabah kahvaltımızı Mc Donalds'ta yaptık. Başka birşey olsa o kadar iştahlı yemezdi sevgilim, bunu bildiğim için de O sormadan, Mc'te yiyelim dedim, şaşırdı ve havalara uçtu tabi :)

O kadar acıktım ki anlatamam, yerimden bile kalkamadım, ben oturduğum yerde "Allah'ım kimseyi aç bırakma.." diye dua ederken, bitanem de servis yaptı :) 

Sonra sinemaya gitmeye karar verdik. Canım kardeşimi Tamer'imi aradım hemen..

Balçova'ya gittik, Tamerimi ve zar zor ikna ettiğimiz annemi alıp gittik sinemaya.


 
James Cameron yapımı Sanctum filminin 3 boyutu gösterimine gittik, muhteşem bir filmdi.. 3 boyutlu olması da bambaşkaydı tabii..

Filmin fragmanı;

Kaynak: http://www.traileraddict.com/trailer/sanctum/trailer

Bunlar da 3 boyut gözlükleri tabii ki :)

Vee bu gözlüklerle canım aşkım bizi öyle bir öyle bir güldürdü ki :)

Canım annem de bir yandan çok gülüp bir yandan "çapkın damadım" deyince hepimizden bir kahkaha koptu :)

Eve döndüğümüzde saat 23 civarındaydı, yine birşeyler yiyip içip sohbet ettikten sonra uyuduk..

Pazar günüyse Tameri de alıp bilardo oynamaya gittik :) 

Bitanem ve canım kardeşim rahat rahat oynarken :)

 Ben kendimi acayip kasmış, son derece konsantre olmuş bir halde oynarken :)

Dünyanın en zevkli oyunlarından biri bence..

Tabi karnın acıkıncaya kadar :) Öyle bir acıktım ki gidelim gidelim diye tutturdum :)

Sonra gidip yemek yedik, ardında Best Buy'a uğradık. 3 teknoloji meraklısı saatlerce çıkmak bilmedik :)

Vee gecenin sonunda, o kadar gezmekten bacaklarımız öyle bir tutulmuştu kiii :) :) Bildiğin penguenler gibi yürüdük :)

Halimize gülmekten karnıma mideme sancılar girdi :) Bir ara durun ölüyorum ben galiba dediğimi bile hatırlıyorum :)

Çoooook güzel bir haftasonuydu, çok eğlendik! :)

Not1: Ben bu yazıyı da yine çok acele yazdım, anlatmak istediğim de çok şey olduğu için hepsini yazdım hızlı hızlı ve geriye dönüp kontrol edemedim.

Yazım hatalarım vardır diye tahmin ediyorum.. Kusurum varsa affola artık ;) :)
Not2: Ayrıca pazar günü 3. ay dönümümüzü de kutladık :) Geleceğimiz için bol bol dua, bugünümüz içinse bol bol şükrettik..

Her ayımız, her yılımız, tüm ömrümüz, hep böyle elele, mutlu, sağlıklı, aşk dolu geçsin inşallah :)