evliliğimizin 85. günü.. yanıbaşındakini özlemek..

"Canım aşkım giderek iyileşiyor" mu bilemiyorum. Yani bir iyiyiz bir kötü..
Bazen yanında saçımı açmam bile, alerjik reaksiyonlar göstermesine sebep olabiliyor malesef..
İşteyken de aklım onda kalıyor, günde kaç defa arıyorum tabii..
-  Yemeğini yedin mi?
-  İlaçlarını aldın mı?
- Aynaya bakıyor musun? (Arada kanaması olduğundan kontrol edilmesi gerekiyor..)
-  Nefes aldın mı?! Gözünü kırptın mı!?!! :)
Üstelik bir de "Hadi çok konuştun, dinlen biraz ama!" diyorum :)

Bir an önce iyileşmesini çok istiyoruz ikimiz de tabii ki ama galiba en çok artık geceleri ayrı uyumamak için istiyoruz.. O günden beri, salonda ayrı ayrı kanepelerde uyuyoruz..

Dipdibe uyusak da hiç güzel birşey değil.. Sevgilim, her gün "Bitanem gel istersen" dese de, hala güvenemiyorum kendime, çünkü biliyorum kesin vururum burnuna ben!
Daha önce şurada da anlatmıştım zaten, öyle bir vukuatım, yani "paat" diye canım aşkımın uyurken suratına vurmuşluğum da var melesef :)

Neyse bitanem iyileşsin de bugünler önemli değil..

Ama şöyle sımsıkı sarılmayı da o kadar özledim ki..

Fotoğrafımız yine aşkım İzmir'e geldiğinde, Kaşıyaka - Bostanlı sahilinde durup birbirimize sarılmışken, habersiz çekilmişti..

..