Dün canım sevgilim söyledi.. "Ne kadar küçük şeylerle, ne kadar mutlu oluyorsun! :) " dedi :)
Şöyle bir düşündüm, evet çok haklı! :) :)
Dün yazımda da bahsettiğim gibi başım çok ağrıyordu, işten çıktığımda, sevgilimin yanına gittiğimde de ağrıyordu.. Ama.. 5 dakikaya kalmadan geçti canım aşkımı görünce :)
Yine tabi güle oynaya geldik eve :) Şimdi böyle söyleyince, masal kahramanlarından bahseder gibi, ".... ve sonunda güle oynaya, sonsuza dek mutlu yaşadılar.. " der gibi oluyor biliyorum ama o kadar eğlenceli ki beraber eve dönmek..
Herşeye gülmek.. Hep ama hep aynı anda konuşmaya çalışarak söyleyeceklerini unutmak.. Sonra hiç olmadık zamanda hatırlayıp, pat diye lafa girmek.. Sonra diğerimizin boş boş "neden bahsediyorsun ki?" demesiye yine gülmelere başlamak.. Sonra ciddi ciddi konulardan konuşmak, sonunda hep "neyse bakalım hayırlısı..." demek.. Hepsi güzel işte..
Eve gelip yemek yedikten sonra ben hemen aldım örgümü elime.. Yelek örüyorum da ben :) arkası bitti bile şimdi önlerindeyim. Yani bana göre çoğu bitti azı kaldı :)
Derken.. birden dışarıdan "takır takır" sesler gelmeye başladı :) "Ne oluyor, yağmur mu, ne bu" derken ben arka odaya doğru gittim hemen. Camı açmamla, boncuk gibi buzlar döküldü içeriye :) Dolu yağıyordu ama o kadar güzeldi ki anlatamam :)
Ben İzmir'liyim tabii en son kar gördüğümde, 5-6 yaşlarındaydım ve o kadar hastaydım ki, dışarıda kardan adam yapan arkadaşlarımı sadece pencereden izlemek zorundaydım :(
Aaa ama şimdi aklıma geldi, o güne dair bir vukuatım vardı aslında :) İşte ben o gün o kadar üzüldüm ki, annemler ailece görüştüğümüz en yakın arkadaşımı ve işte anne babasını çağırdılar bize :)
Karı unutturacaklar sözde :) Ama tabi ben hala cama yapışmış, ağlıyormuş gibi mızmızlanıyorum :) O kadar da iyi hatırlıyorum ki hala :)
Baktılar olacak gibi değil, babam akşam akşam çıkıp bana salıncak aldı bir tane :) Böyle kocaman çok güzel birşeydi :) Neyse biz bir sallandık iki sallandık derken oyalandık öyle..
Sonra zaman geçti, misafirler ayaklandı.. Annemler uğurlamak üzere dışarıya kadar çıktılar.. Ama tabi çıkmadan bana tembih ederek: "Kızım sen sakın odadan çıkma, bak hastasın iyileşemezsin..", "Tamam anne" dedim tabi :)
Annemler daire kapısından çıkana kadar bekledim odada :) Kapı sesini duyar duymaz fırladım :) Attım kendimi hemen sokağa :) Herkes sokakta! Arkadaşlarım.. ablalar.. teyzeler.. amcalar.. kimi ararsan :) Hemen gittim yanlarına daldırdım ellerimi kara, kardan adama kar ekliyorum :)
Kimse de bana "pijamalarla ne arıyorsun burda" demedi :) Ya da dedi de onu hatırlamıyorum :) Çünkü yakalanacağımı biliyorum ve o kadar hızlı hızlı daldırıyorum ki ellerimi :) :) :)
Aradan birkaç dakika geçti, annemi gördüm :) Yüzündeki ifade net olarak aklımda.. Hem beni kaybettiğini sanmanın korkusu, hem kızgınlık, hem hasta halime acıma.. hepsini gördüm yüzünde :) Çok aramış beni meğer.. Söylenerek eve götürdüler beni ama gözüm hala kardan adamdaydı apartmana girene kadar :)
Tabi sonra İzmir dışında kar gördüm ama o gün içimde kaldı işte öyle..
Neyse işte dün de o doluyu görünce aklıma o gün geldi :) Açtım ellerimi hemen, kollarım omuzlarıma kadar sırılsıklam oldu ama hiç aldırmadım :) Zevk aldım o boncuklar ellerime doldukça :)
Hemen koşa koşa gidip sevgilime gösterdim :) O doluya değil, benim o halime mutlu oldu :)
Sonra bir daha.. Sonra bir daha.. gökten ellerime düşen hediyeleri yakaladım :)
Ve o heyecanım bu karelerle ölümsüzleşti :)
Şöyle bir düşündüm, evet çok haklı! :) :)
Dün yazımda da bahsettiğim gibi başım çok ağrıyordu, işten çıktığımda, sevgilimin yanına gittiğimde de ağrıyordu.. Ama.. 5 dakikaya kalmadan geçti canım aşkımı görünce :)
Yine tabi güle oynaya geldik eve :) Şimdi böyle söyleyince, masal kahramanlarından bahseder gibi, ".... ve sonunda güle oynaya, sonsuza dek mutlu yaşadılar.. " der gibi oluyor biliyorum ama o kadar eğlenceli ki beraber eve dönmek..
Herşeye gülmek.. Hep ama hep aynı anda konuşmaya çalışarak söyleyeceklerini unutmak.. Sonra hiç olmadık zamanda hatırlayıp, pat diye lafa girmek.. Sonra diğerimizin boş boş "neden bahsediyorsun ki?" demesiye yine gülmelere başlamak.. Sonra ciddi ciddi konulardan konuşmak, sonunda hep "neyse bakalım hayırlısı..." demek.. Hepsi güzel işte..
Eve gelip yemek yedikten sonra ben hemen aldım örgümü elime.. Yelek örüyorum da ben :) arkası bitti bile şimdi önlerindeyim. Yani bana göre çoğu bitti azı kaldı :)
Derken.. birden dışarıdan "takır takır" sesler gelmeye başladı :) "Ne oluyor, yağmur mu, ne bu" derken ben arka odaya doğru gittim hemen. Camı açmamla, boncuk gibi buzlar döküldü içeriye :) Dolu yağıyordu ama o kadar güzeldi ki anlatamam :)
Ben İzmir'liyim tabii en son kar gördüğümde, 5-6 yaşlarındaydım ve o kadar hastaydım ki, dışarıda kardan adam yapan arkadaşlarımı sadece pencereden izlemek zorundaydım :(
Aaa ama şimdi aklıma geldi, o güne dair bir vukuatım vardı aslında :) İşte ben o gün o kadar üzüldüm ki, annemler ailece görüştüğümüz en yakın arkadaşımı ve işte anne babasını çağırdılar bize :)
Karı unutturacaklar sözde :) Ama tabi ben hala cama yapışmış, ağlıyormuş gibi mızmızlanıyorum :) O kadar da iyi hatırlıyorum ki hala :)
Baktılar olacak gibi değil, babam akşam akşam çıkıp bana salıncak aldı bir tane :) Böyle kocaman çok güzel birşeydi :) Neyse biz bir sallandık iki sallandık derken oyalandık öyle..
Sonra zaman geçti, misafirler ayaklandı.. Annemler uğurlamak üzere dışarıya kadar çıktılar.. Ama tabi çıkmadan bana tembih ederek: "Kızım sen sakın odadan çıkma, bak hastasın iyileşemezsin..", "Tamam anne" dedim tabi :)
Annemler daire kapısından çıkana kadar bekledim odada :) Kapı sesini duyar duymaz fırladım :) Attım kendimi hemen sokağa :) Herkes sokakta! Arkadaşlarım.. ablalar.. teyzeler.. amcalar.. kimi ararsan :) Hemen gittim yanlarına daldırdım ellerimi kara, kardan adama kar ekliyorum :)
Kimse de bana "pijamalarla ne arıyorsun burda" demedi :) Ya da dedi de onu hatırlamıyorum :) Çünkü yakalanacağımı biliyorum ve o kadar hızlı hızlı daldırıyorum ki ellerimi :) :) :)
Aradan birkaç dakika geçti, annemi gördüm :) Yüzündeki ifade net olarak aklımda.. Hem beni kaybettiğini sanmanın korkusu, hem kızgınlık, hem hasta halime acıma.. hepsini gördüm yüzünde :) Çok aramış beni meğer.. Söylenerek eve götürdüler beni ama gözüm hala kardan adamdaydı apartmana girene kadar :)
Tabi sonra İzmir dışında kar gördüm ama o gün içimde kaldı işte öyle..
Neyse işte dün de o doluyu görünce aklıma o gün geldi :) Açtım ellerimi hemen, kollarım omuzlarıma kadar sırılsıklam oldu ama hiç aldırmadım :) Zevk aldım o boncuklar ellerime doldukça :)
Hemen koşa koşa gidip sevgilime gösterdim :) O doluya değil, benim o halime mutlu oldu :)
Sonra bir daha.. Sonra bir daha.. gökten ellerime düşen hediyeleri yakaladım :)
Ve o heyecanım bu karelerle ölümsüzleşti :)
İşte bunları yakalamak muhteşemdi ! :)
Ve ben onları görünce işte böyle koşup :)
Bööööyle havalara uçtum ! :) :)
Resmi görünce biz de "yok artık" dedik :) Bu kadar zıpladığımın hiç farkında değildim :) :)
Tamam yaşım 10 değil ama böyle çocuk olmaktan geri kalma kötülüğünü hiç yapmayacağım ben kendime :) İşte bunun üzerine de sevgilim bana "Ne kadar küçük şeylerle, ne kadar mutlu oluyorsun! :) " dedi :)
Dün de mutluluğumun bir kısmını bunlarda buldum işte :)
Veee diğer bir kısmını da kurtardığımız resimlerimizle, videolarımızla buldum :) Dün söz ettiğim, silinen herşeyi kurtardık çok şükür :)
Ve bu da o mutlu akşamdan, mutlu bir "SON" karesi :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder