Evliliğimizin 172. 173. ve 174. günleri =) Çeşme bu kadar mı uzaktı ya!?! =)

Cuma günü, sevgilim işten biraz geç çıkacağını söyleyince, benim de o gün erken çıkma durumum olunca, eve O'ndan bir hayli önce gelmiş oldum. Evde yalnız kalmaya hiç alışkın olmadığım için, canım aşkım gelene kadar temizlik yaptım =) O akşam ikimiz de epey yorgunduk, çok geç olmadan uyuduk.

Cumartesi sabahı, sevgilim işe giderken, ben de O'nunla beraber uyandım, uyusam mı, uyumasam mı derken, kalktım. Kahvaltıdan sonra doğruca gardrobun başına geçtim. Kendimi bildim bileli, birşeyi adam akıllı toplamak için, önce adam akıllı dağıtırım =)

İşe kendi dolabımdan başladım, ne de olsa zor olandan başlamak hep daha kolay gelir bana =) 

Epeyce toparladıktan sonra geldi aklıma, resmini çekmek =) Herşey tek tek temizlenip yerleştirildi, dağıtılacak giysiler ayrıldı, bir kısmı da yenilenmek üzere bir kenara kaldırıldı =) İşim daha bitmemişti ki, sevgilim geldi. Önce bana yardım etmek istedi, ben gerek duymayınca yemek hazırlamak üzere mutfağa girdi. Ben de, mecburen işimi bırakıp yemek molası verdim. Yemekten sonra ise nasıl ağırlık çöktü ikimize de anlatamam, masayı zor topladık =) Ardından da sevgilim bir kanepeye ben bir kanepeye uzanmış, önce konuşuyorken, uykuya daldık haliyle =)

Saat 15:30 civarıydı 18:20 civarında uyandım ben, hemen kalkıp kalan birkaç eşyayı da toparladım, hatta üzerine bir makina da çamaşır yıkayıp astım ama canım aşkım hala uyuyordu =) Bir ara yanına gidip sordum, "daha uyuyacak mısın?" diye, "hı hı" der gibi başını salladı =) Bir de kalkmış, o kadar iş yaptığımı görünce, "neden bana haber vermedin bitanem, yardım ederdim" diyor =)

O akşam ikimizin de canı bir yere çıkmak istemedi, biz de oturup film izledik.

I am a cyborg, but that's ok 

 

Kendini robot zanneden bir kız, akıl hastanesinde tanıştığı bir genç ve onun bu kız için yaptığı onca romantik şey.. Sıradışı ve güzel bir filmdi, izlemesi zevkliydi..

Pazar günü ise, havanın kötü olacağını düşünüp evde vakit geçirecektik ama baktık o kadar da kötü değil, hemen hazırlanıp ve bu kez ilk defa Kali'mizi de hazırlayıp yola çıktık =) Karaburun'a gittik! 

Oraya varmak için epey tırmandık, bir ara burada durup burada mola verdik.

Hatta Kali'mizi de çıkardık, hemen etraftakiler görmeye geldi =) Bir kadın 5-6 yaşlarındaki kızının sevmesi için kucağına vermemizi istedi ama ben o riski alamadım açıkcası. Çünkü, uçurum kenarında duruyorduk ve çabuk korkup tırnaklayan bir hayvan olduğu için uygun olmayacağını söyledim.

Tam anlamıyla muhteşem bir yer, insan oradan dönmeyi hiç istemiyor.. 

Merkeze varınca, önce, biraz arabayla turladık, nerelere gidebileceğimizi belirledik. Ardından, İskele'ye indik..

Böylesine berrak bir su.. İçinde de bir kalamar..

Ve böyle şirin bir iskele..

Burası artık çok özel =) Çünkü burada, sevgilimi bir an önce daha da mutlu etmek için, O'na hazırladığım doğumgünü sürprizlerini açıkladım =) İlk sürprizimle, bir açık denize, bir bana baktı defalaca =) İnanmadı hatta, "şaka yapıyorsun kesin!" dedi =)

İkinci sürprizimi söylediğimde, yüzündeki ifade daha da çocuksu oldu =) İkimiz de nasıl heyecanlıydık! Hala da öyleyiz =)

İskeleden indik ve Kalamar yemeğe geldi sıra.. O kadar lezzetliydi ki! 

Burada otururken, sürprizimin ilk ayağı için son hazırlıkları da yapmış olduk! Onu da gerçekleştirdiğimizde yazacağım inşallah =)

Ardından, Kali'mizi çayırlara salma zamanı geldi =) O otlara bir saldırışı vardı ki =) Zaten hepsini videoya aldık, bir günü de özel olarak videolara ayırırım artık..

Sonra bindik arabaya, ben yavaş eve döneriz sanarken sevgilim "Çeşme'ye gidiyoruz" dedi =) Burayı nasıl anlatacağımı bilemiyorum sahiden =)

O kadar ters yollara girdik ki! Gitmediğimiz yol, içinden geçmediğimiz köy kalmadı, 4 bir yan ulu dağlarla, tepelerle çevrili. Neredeyse bir Allah'ın kulu yok! Köy dediklerimse 10-15 haneli, insanları bile göremedik zaten!

Ve tam 3 saat boyunca, bu yollardan geçtik! Hiçbir değişiklik yok, yol hep aynı ve tam 3 saat =) 

Birinci saatin sonunda:

Ben: Ama ilginç manzaralar görüyoruz sahiden, değişik yani ben bilmiyordum hiç böyle olduğunu.. Yalnız bitanem farkettiysen bizden başka pek kimseler de yok yollarda, acaba oradan girmese miydik? Biraz bacaklarım tutulmaya başladı.. Yaa neyse olmadı, bir insan bulup sorarız..

Sevgilim: Bak bitanem çok güzel manzaralar.. Sakin sakin gidiyoruz işte.. Yalnız yolu biraz kötü.. Bu yol doğrudur bence, başka levha yoktu ki. Kali ne durumda, o var diye hızlı da gidemiyorum..

Kali: Tavuk gibi olduğu yere tünemiş, gözlerini açmış, merakla beklemektedir..

İkinci saatin sonunda:

Ben: Yavaş yavaş midem bulanıyor galiba benim, araba tutuyor ya.. Çeşme bu kadar uzak mıydı? Keşke o yoldan girmeseydik. Tamam manzara güzel de, hep aynı şeyleri görmek ürkütmeye başladı beni.. En iyisi ilk gördüğümüz insana soralım. Hayır artık sormaya da korkuyorum, "yanlış geldiniz, geride kaldı" derse ne yaparız!?!

Sevgilim: Bitanem yollar da çok kötü, sarsılıyor mecburen. Ben de bilmiyorum ki, girdik öyle gidiyoruz. Ama bu yol da bir yere gidiyor sonuçta, biraz daha dayan bitanem..

Kali: Yavaş yavaş ortama alışmaya çalışmaktadır ama hala kıpırdaman yatmaya gayret eder..

Üçüncü saatin sonunda:

Sevgilim: Çemberimde gül oyaaa =) =) (Artık son noktaya geldik! =)) Bitanem zevk almaya bak, etrafı izle bak ne güzel.

Ben: İzlemiyceem, görmek istemiyorum artık manzara falaan. Midem bulandı benim! Bacaklarım uyuştu! Nereye geldik biz böyle! Şurda ölsek, bizi 10 sene bulamazlar! İlk gördüğümüz insana soruyoruz! (Bu arada, sinirlerim bozuldu, gülme krizindeyim =))

Kali: Kendini kafesinde bir kuytuya sıkıştırmış / sabitlemiş, beklemektedir / hayatından bezmiştir..

Ardından, ilk gördüğümüz insana sorduk ve adam bize "yanlış geldiniz, geride kaldı" dedi! =) Bu arada sevgilim, "geri dönelim istersen bitanem" dedi, "Ben hayatta o kadar yolu geri gidemem" dedim =)

Vee azmettik, o zor yollardan, Çeşme'ye ulaştık!

"Ne tarafa gitmek istiyorsun bitanem?"diye soran sevgilime, "En yakın otoban girişine!" dedim önce =) Sakinleştikten sonra, iyice bir yürüyüş yapıp açıldık.

Sonra, o kadar geldik "Çeşme kumrusu yemeden dönmeyeli bari!" dedik =)

Hava karardı, Çeşme yollarında dolandık.. 

Ve Meşhur Sakızlı dondurma.. Sahiden çok farklı ve çok güzeldi..

Çeşme maceramızı da böylece tamamadıktan sonra (ki çoook kısa bile kestim =) ) eve dönüş yolunu tuttuk.. O kadar gerilim ve yorgunluğun üzerine, ben bir yana Kali bir yana uyuduk yol boyunca =)

Sevgilim, beni uyandırdığında kendimi otoparkta buldum ve çantamı aldım, arabadan indim, 2-3 adım yürüdüm, bitaneme dönüp "Geldik mi?" dedim =) =) O kadar sersemleşmişim =) "Yerim ben seni" dedi, çıkardı yukarıya..

Eve girer girmez, elimi yüzümü yıkayıp yatağa attım kendimi, sevgilim Kali'nin yemini tazeledi, ortalığı toparlayıp yanıma geldi..

O'na çok bugünün çok güzel bir gün olduğunu söyleyip, beni bu kadar eğlendirdiği için çok teşekkür ettim.. Tabii, bu mutluluğun sebebinin kendisi olduğunu kabul etmeyip, O da bana teşekkür etti..

Ve ben galiba bu gece uyumadım da bayıldım! =)