evliliğimizin 37. günü :) gardrobu yüklenmek,dolap kapakları ve Ezel :)

Ben hayatımda hiç böyle giyindiğimi hatırlamıyorum, tüm gardrobumu üzerimde taşıyordum sanki :)

 
Öyle ki;

Üzerimde uzun kollu kalın bir body, onun üzerinde yünlü hırka, onun üzerinde bir polar ceket (ama “koca poları” :) yani çok büyük ve çok kalın :) ), ve üzerine uzun bir mont, ayrıca kalın bir kot pantolon, hatta içinde şu penti coton’lardan (kızlar iyi bilir :)), kulaklarımda tüylü kulaklıklar, berem, atkım, yün eldivenlerim ve üzerlerinde deri eldivenlerim (evet 2 eldiveni üstüste giydim :) ), ve son olarak ayağımda çorabımın üstünde patiklerim :) :)

Evet işte ben bu 1 paragraflık giysiyi üzerimde taşıdım :) Ama gerçekten abartmadım, çünkü o halime rağmen üşüyordum.. Hava soğuk.. Bizim oralarda hala kar yağıyor.. Bende kansızlık var.. Sonuç bu oluyor tabi :)

Ama giydiklerim o kadar ağır geldi ki tüm akşam sırtım ağrıdı :) Biliyorum halim çok komik benim :)

Zaten iş yerine vardığımda 10 dakika üzerimdeki fazlalıkları çıkarıp, kendimi toparlamakla geçti :) herkesi de güldürdüm tabi :)

Eve gelirken de hava iyice kötüleşti.. ama yağmur yağmaya başladı, belki o biraz yumuşatır havayı..
...
Bizim, televizyonda başlı başına izlediğimiz tek şey müzik kanalları :)

Nerede, ne zaman hangi dizi oynuyor, haberler kaçta, programlar neler bilmeyiz ama, kimin klibi nasıl, son çıkan şarkılar neler iyi biliriz :)

Birbirinin kopyası olmak, ya da böyle olmaya çalışmak ilişkiye verilebilecek en büyük zararlardan biri bence ama, böyle ortak noktalara sahip olmak, benzer şeylerden zevk alabilmek gerçekten çok keyifli :)

Ve bu ortak noktamızı, yine ortak bir kararla bozduğumuz tek bir konu var ki.. O da “Ezel” :)

Televizyonda takip ettiğimiz tek şey bu dizi.. O yüzden Pazartesi günleri birilerine söz vermemeye, bir yerlere gitmemeye çalışırız hep ama şimdiye kadar sadece 1 kere başabildik bunu :)
 
Bu akşam da Ezel var ve evimizde başbaşa izliyoruz diye öyle heyecanlıydık ki.. Sofrayı nasıl topladık, bulaşıkları nasıl yerleştirdik, dizi izlerken yiyeceğimiz abur cuburları nasıl hazırladık bilmiyorum :)

Ama çok iyi hatırladığım öyle birşey var ki :)

Bizim mutfak dolaplarımız sürekli açık. Daha doğrusu iş yaparken illa ki onları açık unutuyoruz.. 

ve bizim boyumuza göre öyle bir yapılmışlar ki, sanki "gelsinler de kafalarını vursunlar" demişler :) 

Onlara başımızı çarpmadan iş yapamaz hale geldik :) 2-3 günde bir birimizin alnında duruyor o kızarıklık :)

Mesela geçenlerde şöyle bir olay oldu..

Ben yine iş yaparken unutmuşum kapağı kapatmayı.. Sevgilim de yine benimle birlikte mutfakta oyalanırken neredeyse vuruyordu başını.. 

Ardından bana döndü:

“Bitanem bak bunları hep unutuyorsun, çok tehlikeli, başımı vurmayı bırak gözümüze de gelebilir Allah korusun..” dedi..

Ben de: “Tamam dikkat ederim” dedim :)

 
Ardından aşkım:
“Dikkat et aşkım, bak kenarları ne kadar sivri, işin bitince kapat hemen” dedi :) 

(Bitanem benim :) böyle bir huyu vardır.. Önce uyarır, “tamam” dersin, ama O yine aklından geçenleri söylemeye devam eder :) “Uzatıyor” da denemez, uzatmıyor aslında iyice anlaşılmak istiyor :) o kadar çok seviyorum ki bu halini :) )

Neyse, canım aşkım böyle konuşmaya devam ederken, birden “küt” diye bir ses geldi.. Bir baktım başını vurmuş canım sevgilim.. Ama benim açtığım dolaba değil, bana anlatırken kendi açık unuttuğu dolaba.. 

Önce, durup birbirimize baktık öyle.. sonra gülmeye başladık :) Uzun zaman geçti bu olayın üstünden ama hiç unutmadım :)
 

Her neyse.. Öyle ya da böyle biz hazırlandık.. Dedim ya sadece 1 kere evimizde izleyebildik diye :) işte ikincisi de bu akşamdı, beraberce izledik Ezel’i. 

Diziyi sevme nedenimiz öyle olağanüstü, herhangi birşey değil aslında, eğlendiriyor sadece bizi.. Hatta, dizideki hemen hemen her sahneyi taklit edip, kendi kendimize dizi çekmeye çalışıyoruz izlerken :) İşte beni en çok onlar eğlendiriyor :)

Hele bir de canım aşkım’ın genç Ramiz taklidi var ki, gülmekten alamıyorum kendimi :)

İşte böyle çok eğlenceli, çok keyifliydi akşamımız..

Dizi bitip yatmaya giderken de, evim tüm ışıklarının sönmüş, odanın yolunu ararken, canım sevgilimin başlattığı bir körebe oyunu vardı ki :) Güldüm ettim ama o zifiri karanlıkta nasıl korktum anlatamam :)

Her günümüz böyle eğlenceli geçsin inşallah :)
Ve her zamanki gibi son söz;
Maşallah :)